Het is het begin van de middag. Na een ochtend op kantoor kan ik wel wat buitenlucht gebruiken. ‘Boodschappen doen’ had ik in mijn agenda gezet, maar zodra ik mijn jas aantrek besef ik dat ik eigenlijk niks nodig heb. Ik ga hoe dan ook naar buiten en loop de supermarkt voorbij. Waar zal ik heengaan?

Ik kom langs de grote katholieke kerk, vlakbij het bos. Die kerk, zo ontdekte ik laatst, heeft een verscholen zijportaal waar je een kaarsje aan kunt steken. Misschien gek, maar soms doe ik dat. Ik ben nog nooit in die kerk geweest. Boven het tafeltje met waxinelichtjes hangt een kunstwerk van Maria. Ze heeft een nogal bijzondere nek. Jezus houdt ze tegen zich aan. Ik kan niet zeggen dat ik het mooi vind, of nou ja, ach. Op een bepaalde manier vind ik het misschien toch… ja, mooi. Achter Maria is een regenboog te zien. Deze Maria met haar lange nek, hier op haar plek aan de buitenkant van de kerk, ik mag haar geloof ik wel. Ik steek een kaarsje aan.

Ik aarzel even of ik het bos in zal gaan, maar besluit om dat voor de volgende keer te bewaren. In plaats daarvan zigzag ik door de wijk ernaast. Straten vol jarendertighuizen, geen een hetzelfde. Ik zie een toverhazelaar, hij bloeit al! Kleine gele sliertjes zijn het. Ik maak er een foto van. En kijk, daar is de minibibliotheek, een kastje op een paal, middenin een grasveldje op de hoek van twee straten. Ik vind een boek dat er fijn uitziet en neem het mee.

Even verderop groet iemand me enthousiast. Ik ken hem niet, maar dat geeft niet. Ik groet terug en loop met een glimlach door.

Via het pleintje met de grote oude bomen kom ik weer op kantoor. Ik zet koffie. Ik pak mijn laptop en schrijf wat zinnen. Ik besef hoe fijn het ook alweer is, om te schrijven zonder richting, zonder doel. Ik besluit dat het goed is. Dit allemaal. Ja. Meer hoeft er even niet.

Vertrouw je toe aan dit moment,
verlaat de wegen die je kent,
maak wie je bent tot je kompas,
niet wie je worden wil of was.

– Hein Stufkens

Ik zit hier, aan mijn bureau, op mijn fijne werkplek in de stad. Naast me liggen nieuwe kleurpotloden, ik zocht ze gisteren met veel zorg uit. Het werden er per ongeluk een heleboel, maar de kleuren passen onverwacht prachtig bij elkaar. Elke keer als ik ze zie liggen, geniet ik er even van. Mooie warme, diepe, rijke kleuren.

Zo voelt het leven. Diepe, warme, verzadigde tinten in de alledaagse dingen. Die potloden, ik weet het, je zou kunnen zeggen dat het maar potloden zijn. Dat ze niet het doel op zich zijn, maar een doel dienen, een functie hebben, een middel zijn. Zoals veel van de alledaagse dingen niet het doel op zich lijken te zijn. En toch brengen ze vreugde.

Mijn leven lijkt op dezelfde manier te gaan. Ik fiets naar mijn werk. Ik hang was op. Ik maak een wandeling. Ik teken. Ik bel met een vriendin. Ik zet koffie. Ik maak me druk om iets kleins. Ik eet boterhammen in het bos. Ik maak een foto van iets moois waar mijn oog op valt. Ik zeg nee tegen een opdracht. Ik steek een kaars aan in een kerk. Ik stuur kaarten naar de drukker. Ik snijd groente. Ik schrijf in mijn dagboek. Ik vind de stilte. Ik verstuur een mail. Ik geef de planten water. Ik denk na over belangrijke en onbelangrijke dingen. Ik lees een boek uit. Ik koop kleurpotloden.