Februari! Het was een maand van op gang komen. Orde scheppen, ritme vinden en iets op poten zetten.

Het ging met horten en stoten, ik zat niet altijd lekker in mijn vel. Ik was eerder klaar met de winter dan de winter met ons. Maar halverwege de maand kwam er een vriendin langs en was Floris jarig. En ik ging naar de aswoensdagviering in de Dominicus, dat was betoverend mooi. Met z’n allen rond een vuur, midden in de kerk, samen zingen. Na die fijne dagen ging de kou uit de lucht en begon de zon te schijnen. Buiten en binnen.

Ik genoot van bloemen in mijn werkruimte en de eerste keer zomerjas. En van mijn nieuwe bodywarmer. Voor de zithoek in mijn lokaal vond ik op marktplaats de perfecte stoel/poef, en ook een lief lampje. Het maakte me blij. En tegelijkertijd bleef ik een beetje hangen in het speuren naar (tweedehands en) nieuwe spullen. Het werd een soort vlucht, een quick fix om me beter te voelen. Dus toen de vastentijd begon, laste ik een koopstop in. Even genoegen nemen met alles wat er al is. Het bracht rust en helderheid.

Oktober, de maand waar geen einde aan leek te komen. Maar het kwam toch. :) Het was een maand die druk was qua bezigheden, maar rustig qua intensiteit. Ik woei eigenlijk best wel fijn met de herfst mee en fietste zonder al te veel moeite tussen de windvlagen en zonnestralen door.

Begin oktober liep ik mee met de rode lijn en dat was mijn allereerste demonstratie ooit. Indrukwekkend vond ik het. Sowieso was ik vaak in Amsterdam te vinden deze maand: ik treinde vier keer die kant op. Ik geloof dat we kunnen concluderen dat de Dominicus mijn hart gewonnen heeft. :) Ik voel me er kind aan huis.

Het laatste weekend ging ik met een groep leuke mensen, ook uit de Dominicus, op retraite. Mooie dagen in een vakantieboerderij, waarop we allemaal een stukje van het programma verzorgden. Meditaties, kampvuur, schrijven, zingen en wat al niet meer. Goed toeven.

September voelde als een nieuw begin. Een schone lei na de zomer. Het was heus geen lege maand, maar toch, tussen de regels door was het een maand van herijken. Even terug naar de basis.

Het hielp dat ik de eerste vier dagen van september in een klooster doorbracht. Al was dat avontuurlijker en minder verstillend dan het klinkt. Ik logeerde in de pipowagen aan de rand van het terrein – het had wat weg van kamperen. En aangezien ik helemaal geen kampeerder ben, duurde het even voor ik mijn draai gevonden had. Wél had ik een klein verandaatje bij mijn wagen met uitzicht op een weiland en ’s avonds een schitterende sterrenhemel. Het voelde er weids en vrij. De volgende keer kies ik misschien een kamer in het gastenhuis, maar voor nu was dit wat het moest zijn. Een goede start van mijn maand en het nieuwe seizoen.