Najaar 2013. Ik was afgestudeerd, diploma Kunstgeschiedenis op zak, net getrouwd, in Assen gaan wonen. En ik had geen idee wat ik wilde. Werk, ja, dat zou fijn zijn. Maar wat voor werk? Ik solliciteerde me suf en verveelde me. Het waren taaie maanden. Dus ik startte een blog.

Of nou ja. Alsof dat zo vanzelfsprekend was. Maar ik had nu eenmaal net een paar blogs ontdekt en ik had gedacht: dat kan ik misschien ook. Ik vroeg Floris om hulp en we bouwden samen een website. Ik noemde het Happy Acorn. Gewoon omdat ik dat leuk vond klinken. En omdat acorn klinkt als eekhoorn, maar eigenlijk eikel betekent. Vond ik grappig, blije eikel.

Gedachten die eerst in notitieboekjes belandden, schreef ik nu op mijn blog. Het gaf me een zetje om te oefenen met Floris’ grote fototoestel. Mooie plaatjes schieten. En als er geen foto te maken was, dan tekende ik. Ik leerde hoe ik de tekeningetjes op de computer kon krijgen. En zo schreef ik, fotografeerde ik, tekende ik, digitaliseerde ik en leerde ik een beetje hoe websites werken. En ik begon een rubriek waarin ik koffietentjes testte, want de fijne plekjes in mijn nieuwe buurt leren kennen kon geen kwaad. Elk koffietentje kreeg een score van 1 tot 5 eikeltjes.

Het gaf me richting in mijn richtingloze dagen. Ik leerde en ik oefende en ik zocht en vond een klein beetje meer wie ik was. In een periode waar ik me soms onzichtbaar voelde, was dit een manier om zichtbaar te zijn. Een manier om niet te verdwijnen. Een plek in te nemen, hoe klein en kneuterig dit hoekje op het internet ook was.

Het bracht verbinding. Er kwamen mensen lezen. Andere bloggers, soms wat mensen uit mijn eigen netwerk. Af en toe bezocht ik bloggersbijeenkomsten in Groningen. Hé, wat leuk, er zijn nog meer creatieve mensen in de buurt. Hé, hier pas ik tussen. Ik ontdekte dat misschien niet kunst mijn grote liefde was, maar creativiteit.

Heel zachtjes begonnen er wat dingen helder te worden. Talloze blogposts later wilde er iets nieuws ontstaan: ninamaakt. Een webshop met zelfgemaakte kaarten. Mijn blog had de basis gelegd; alle vaardigheden die ik daarvoor had geoefend kwamen terug in dit nieuwe project. En hoewel ik met mijn blog geen ambitie had om er mijn werk van te maken, voelde dat met ninamaakt anders. Dit werd mijn bedrijf. De allereerste klant in mijn webshop was een trouwe lezer van mijn blog.

Ninamaakt kreeg mijn volle aandacht en Happy Acorn verschoof wat naar de zijlijn. Dat was prima. Ik bleef sporadisch stukjes schrijven, gedichten delen, vooruitblikken naar nieuwe seizoenen en terugblikken op de maand. Mijn blog bleef mijn speeltuin, mijn schrijftuin.

Najaar 2026. Er zijn dertien jaar voorbij gegaan. Veel van mijn oude blogposts ruimde ik een paar jaar terug al eens op. Hup, de bezem door de eikels. Qua nieuwe berichten zijn alleen de maandoverzichtjes overgebleven.

En er is een cirkel rond, misschien wel twee. Ze zeggen wel eens dat het leven in cycli van een jaar of zes/zeven gaat, en zo ervaar ik dat ook. Zeven jaar geleden was mijn grote zoektocht rondom kerk en geloof, waarin ik veel losliet en ook veel vond, mezelf opnieuw moest uitvinden. En nu is het weer zo’n jaar waarin mijn wereld verschuift. Floris en ik verwachten dit voorjaar een kindje. Er breekt een nieuwe tijd aan. Ik zal mezelf blijven én veranderen.

En daarmee voelt dit als het moment om mijn blog af te ronden. Het was mooi en goed. En nu is het genoeg.

Lieve lezer, heel veel dank voor het meelezen. Af en toe een keertje of heel trouw, dat maakt niet uit. Het heeft me goed gedaan. Ik proost met je op nieuwe avonturen en op alle kronkelige paden die het leven neemt. Laten we er wat moois van maken.

Liefs,
Nina

PS Op instagram blijf ik actief. En vanuit ninamaakt schrijf ik af en toe een nieuwsbrief. Want ja, mocht je het je afvragen, ninamaakt blijft gewoon bestaan – ik hoop nog heel veel jaar! Wie weet kunnen we via die weg in verbinding blijven.

PPS Deze website blijft nog even online, tot december ongeveer. Daarna gaat ‘ie definitief uit de lucht.