Soms zijn ze er
van die golfjes gekleurdheid
die van je hart naar je hoofd stromen
Die alle saaie dingen op zolder zetten
en ruimte maken
voor alles wat bijzonder is
Die je handen laten schrijven, typen
tekenen, denken, vormen
totdat er iets moois ontstaat
Nog een paar stappen op de kille stenen. Ik zie een denkbeeldig bordje staan met de tekst ‘Voor een volledige beleving adviseren wij u uw schoenen en sokken uit te trekken en uw weg blootsvoets te vervolgen.‘ Ik volg het advies op en zet een eerste stap op het vriendelijke zand. De minuscule korreltjes vinden hun weg tussen mijn tenen. Bij elke stap zakken mijn voeten een stukje weg in de warme zee van zand. We lopen verder en leggen onze spullen neer op een plek die vanmiddag de onze zal zijn. Een beetje koud is het nog wel, de wind waait door mijn vest heen. Maar het geeft niet, we kletsen en eten pannenkoekentaart. We spelen met het zand, de schelpjes en staren naar de zee, de oneindig grote zee.
Terwijl ik dit typ, zit ik in de hema. Misschien weet je het wel, die grote in het centrum van Groningen. Met op de bovenste verdieping een restaurant. Een deel ervan heeft ramen in het dak en grote ruiten aan de zijkant. Een aantal van die ramen staat nu open, vanwege het mooie weer. Dat is wel nodig ook, want als ze dicht zijn is het hier altijd superwarm. Ik heb me hier genesteld met een cappuccino (die niet zo lekker is, waarom schotelt de hema me de laatste tijd steeds vieze cappuccino voor?) en met floris’ laptop. Ik moet een reportage schrijven van een theatervoorstelling, voor de cursus die ik volg. Morgen is de deadline. Ik ben vanmiddag begonnen, maar het lukt nog niet zo erg. Ik zit hier liever met mijn cappuccino naar de mensen te kijken.
Stad
ik mis je
ik wil door je dwalen
de leuke plekken een voor een
breng me terug naar het begin
ik wil door je rennen
door de stad, mijn oude straat
de geuren ruiken, bloesem bloeien
ik wil door je dansen
alsof de tijd niet heeft bestaan
de momenten herbeleven
