Al een tijdje sluit ik op instagram elke maand af met een soort mini-overzichtje van de maand. Negen gezellige plaatjes van die maand en een paar kernwoorden. Elke keer denk ik ‘ah, ik zou op mijn blog eens een soort uitgebreidere versie moeten maken’, maar elke keer schiet het er bij in. Maar de aanhouder wint, dus ik probeer het gewoon nog een keer. Mei was de maand van…
Ik woon nu zo’n twee en een half jaar in Assen. Die eerste periode (ehm, zo’n anderhalf jaar om precies te zijn) was niet per se makkelijk. Ik bedoel, het idee was leuk: ik was net getrouwd, woonde in een huisje met de allerleukste meneer op aarde, en bovendien had ik een diploma Kunstgeschiedenis op zak. Beetje jammer alleen dat ik niet wist wat ik met die diploma wilde, dat er een economische crisis was, en dat ons huisje in een stad stond waar ik niemand kende. Ik was niet per se zielig, maar ja, een beetje verloren voelde ik me wel.
Een jaar later (laten we zeggen december 2014) had ik nog steeds geen baan gevonden, maar begon het idee ‘ninamaakt’ steeds meer vorm te krijgen, en daarmee had ik ook weer wat hoop op iets wat op een carrière lijkt. Ik schreef toen het volgende gedichtje/gebed. Vanmorgen kwam ik het ineens weer tegen op mijn computer, en het beschrijft zo goed hoe ik me toen voelde, en ook hoe ik nu op die tijd terugkijk. Ik deel het maar gewoon.
Bedankt God,
dat u me bemoedigt
dat U steeds zegt, zie je wel
je bent niet zo verdwaald
als je denkt dat je soms bent
ik voel me soms verloren
alsof ik per ongeluk
van het pad ben afgegaan
en nu door de berm dwaal
aan de zijlijn sta
maar dan hoor ik U fluisteren,
wees maar niet zo bang
blijf kalm en loop maar door
je bent waar je moet zijn
ik weet wel waar je gaat
Soms denk ik dat ik wacht
tot ik het pad gevonden heb
tot ik een wegwijsbordje zie
dat zegt waar ik moet gaan
de juiste kant opwijst
Maar U zegt steeds opnieuw
je hoeft niet te zoeken
naar een pad dat niet bestaat
jouw pad is daar
waar je nu loopt
Dan kijk ik waar ik ben
zie ik hoe veel moois er groeit
dat wachten op een pad geen zin heeft
dat ik hooguit geduld nodig heb
om de bloemen te zien bloeien.
16 december 2014
Met oud & nieuw wilden Floris en ik graag uit eten. Maar helaas, alle restaurants waren gesloten! Ik snap het niet, als er ’s nachts allemaal feestjes in discotheken zijn, kunnen er toch ook wel wat restaurants open zijn? Maar nee, ze waren echt dicht. Gelukkig kwamen we daar ’s middags al achter, dus konden we een maatregel nemen. Die maatregel heette: zelf restaurantje spelen :-) Dus voordat ook Albert zijn deuren sloot, deden we boodschappen voor drie feestelijke gangen, en vervolgens vulden we daar onze oudejaarsavond mee. En toen hadden we zomaar een megaleuke oudejaarsavond, hoera! :-)
Om jullie een beetje mee te laten delen in die feestvreugde, deel ik hier graag een receptje. Namelijk het recept van ons toetje! Ik vond het hier, maar tekende mijn eigen versie ervan. Oja, ik kan vast verklappen hoe het smaakt: verrukkelijk!
Laat je weten hoe lekker het was? :-)
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik dit recept tegenkwam op Last days of Spring. Intussen heb ik het al ontelbaar vaak gemaakt, want ik vind het gewoon reuzelekker. En omdat ik behalve van eten ook heel erg van tekenen hou, tekende ik mijn eigen versie van het recept. Zonder vlees, want dat eet ik eigenlijk niet zo vaak. O, en nog één kleine tip: koop écht, maar dan ook écht buffelmozzarella (de biologische van de ah is lekker!). Ik weet het, dat is vier keer zo duur als de goedkope niet-buffel mozzie, maar dat is het waard. Heus.
Verder is het recept voor twee personen, en mag je lekker los gaan met alle hoeveelheden, doe het gewoon een beetje op de gok enzo. Bij de tomato frito is het aan te raden om net niet het hele pakje te doen, omdat het anders nogal soepig wordt. Maar maak het vooral hoe jij het lekker vindt :-)
Eet smakelijk! En laat me even weten hoe lekker het was!
Ik zou over zoveel dingen, ja zóveel dingen, willen schrijven. Het liefst laat ik het allemaal uit mijn vingers glijden, zo het scherm op. Letters die woorden die zinnen die verhalen vormen.
Ik zou willen schrijven over hoe ik de herfst eigenlijk een beetje stom vind, maar hoe hij onze boom betovert en oranje maakt. En over het piepkleine roze paardje, dat ik als aandenken aan een fijne dag in Utrecht kocht.
Ik zou schrijven over de nieuwe mensen die ik leer kennen door mijn bedrijfje, en hoe leuk dat is. En ik zou niet vergeten te vertellen hoe fijn het is, dat mensen die ik al veel langer ken, nog steeds belangrijk voor me zijn en me aan het lachen maken. Ik zou beschrijven hoe prachtig ik mijn nieuwe plantje vind, omdat er zoveel roze op zijn blaadjes zit. lees verder →
Zo’n ochtend
waarop je wakker wordt op een bijzonder matras
onder een stipjesdeken
waarop je even landen moet
op je tenen de badkamer zoekt
en onderweg verrast wordt door het raam
met daarachter de mooiste lucht
zo’n ochtend
waarop je het huis ineens bij daglicht ziet
en in al je enthousiasme
duizend foto’s maakt
waarop je vanzelf zin in koffie krijgt
heel idyllisch een kopje wilt zetten
en op wilt drinken terug in bed lees verder →
Ik…
D r i n k warme chocolademelk met marshmellowtjes, want nu is het echt herfst
L e e s per ongeluk niet zo veel, ik vergeet er steeds tijd voor te maken
K i j k (bijna) elke avond een aflevering van Elementary, een fijne serie over Sherlock
E e t voor de verandering even niks, want mijn buik zit helemaal vol met chocolademelk :-)
L u i st e r in een koffietentje naar vrolijke achtergrondmuziekjes en kletsende meisjes
Z i e zoveel mooie dingen
V o e l lees verder →