Ik woon nu zo’n twee en een half jaar in Assen. Die eerste periode (ehm, zo’n anderhalf jaar om precies te zijn) was niet per se makkelijk. Ik bedoel, het idee was leuk: ik was net getrouwd, woonde in een huisje met de allerleukste meneer op aarde, en bovendien had ik een diploma Kunstgeschiedenis op zak. Beetje jammer alleen dat ik niet wist wat ik met die diploma wilde, dat er een economische crisis was, en dat ons huisje in een stad stond waar ik niemand kende. Ik was niet per se zielig, maar ja, een beetje verloren voelde ik me wel.

Een jaar later (laten we zeggen december 2014) had ik nog steeds geen baan gevonden, maar begon het idee ‘ninamaakt’ steeds meer vorm te krijgen, en daarmee had ik ook weer wat hoop op iets wat op een carrière lijkt. Ik schreef toen het volgende gedichtje/gebed. Vanmorgen kwam ik het ineens weer tegen op mijn computer, en het beschrijft zo goed hoe ik me toen voelde, en ook hoe ik nu op die tijd terugkijk. Ik deel het maar gewoon.

Bedankt God,
dat u me bemoedigt
dat U steeds zegt, zie je wel
je bent niet zo verdwaald
als je denkt dat je soms bent

ik voel me soms verloren
alsof ik per ongeluk
van het pad ben afgegaan
en nu door de berm dwaal
aan de zijlijn sta

maar dan hoor ik U fluisteren,
wees maar niet zo bang
blijf kalm en loop maar door
je bent waar je moet zijn
ik weet wel waar je gaat

Soms denk ik dat ik wacht
tot ik het pad gevonden heb
tot ik een wegwijsbordje zie
dat zegt waar ik moet gaan
de juiste kant opwijst

Maar U zegt steeds opnieuw
je hoeft niet te zoeken
naar een pad dat niet bestaat
jouw pad is daar
waar je nu loopt

Dan kijk ik waar ik ben
zie ik hoe veel moois er groeit
dat wachten op een pad geen zin heeft
dat ik hooguit geduld nodig heb
om de bloemen te zien bloeien.

16 december 2014