Toen ik nog kunstgeschiedenis studeerde deed ik het best vaak: naar het museum gaan. Op mijn vrije dag zocht ik dan uit welk museum de mooiste tentoonstelling had, pakte ik mijn studenten-ov en museumkaart, en reisde ik naar de andere kant van het land. Heerlijk vond ik dat, in mijn eentje door zo’n groot gebouw dwalen en overspoeld worden door schoonheid.
Oelala, gisteren maakte ik Capresesalade en ik vond het zo verrukkelijk dat ik het vandaag weer maakte. Op Instagram deelde ik al een fotootje, maar ik wilde toch ook nog even het recept delen. Wat overigens nauwelijks een recept te noemen is, want het is keimakkelijk :)
Afgelopen week bracht ik een middagje door in Nijmegen. Ik heb daar vier jaar gestudeerd, en dat was precies lang genoeg om verliefd te worden op die stad. Na die vier jaar verhuisde ik naar Assen (omdat daar toevallig een hele gezellige meneer woonde :)). En hoewel ik me in Nijmegen binnen een paar maanden op mijn plek voelde, duurt dat in Assen wat langer.
Duurt ja, in de tegenwoordige tijd. Want ik woon er nu bijna twee jaar, maar om een of andere magische reden voel ik me nog steeds niet echt geworteld. Hoe het kan dat dat zo lang duurt? Ik weet het niet. Ik kan er allerlei redenen voor bedenken, maar blijkbaar heeft het wortelen op dit moment, in deze situatie, voor mij, gewoon veel tijd nodig.
Dat gevoel van vleugels
vliegen door de ruimte
zweven op de klanken
Dat gevoel van rust
intense rust en tegelijk
tintelingen in je lijf
Dat gevoel van avontuur
nieuwe oorden, schoonheid
verder dan je ooit geweest bent
Dat gevoel van zomer
een helderblauwe hemel
die door je oren binnendringt
Dat gevoel van dromen
denken, mijmeren, dwalen
door de archieven van je hoofd
Dat gevoel van betovering
nieuwe ritmes kleuren melodieën
mooier dan je ooit eens zag
Dat gevoel van stukjes hemel
die je in kleine flitsen
even hoort, proeft, ruikt en voelt
Dat gevoel van
Muziek
Ik ben een gevoelsmens. En niet zo’n beetje ook. Het schijnt dat twintig procent van de mensen hoogsensitief is, en ik weet vrij zeker dat ik er daar een van ben. Ach, een op de vijf is best veel, dus zo bijzonder is het nu ook weer niet. Maar zo voelt het soms wel. Zoals sommige mensen niet om hun rationele logica heen kunnen, zo kan ik niet om mijn gevoel heen. Eerder wilde ik het nog wel eens negeren, of een beetje verbergen (“ach, die ander begrijpt het toch niet, ik doe wel net alsof”), maar inmiddels ben ik erachter dat dat niet werkt. Ik heb me erbij neergelegd dat ik sommige dingen niet ‘kan’ omdat ze niet goed voelen, of dat ik soms niet-zo-logische beslissingen neem.
Oeeeee, ik vind het zo spannend om dit te typen! Ik had al een paar keer laten vallen dat ik wat stiekeme plannetjes had, en vanaf vandaag zijn ze dus niet meer stiekem: ik heb een webshopje! Een heuse echte Etsy-webshop waarin ik kaarten verkoop. Zelfgemaakte kaarten ook nog, oh yeah! Ik weet dat het in de gigantische instagram-, blog-, etsy-, webwinkelwereld eigenlijk weinig voorstelt, maar voor mij is het best een belangrijke stap, dus ik ga er lekker heel veel over vertellen. Ha!
Ik ga er zelfs zoveel over vertellen dat het niet in één blogpost past. Dus vandaag vertel ik heel kort wat je precies in die webshop kunt vinden, en heel lang over hoe dit idee tot stand kwam en wat er allemaal wel niet aan voorafging. Want dat is dus eigenlijk best veel.
