Zo hé, dat was september. Een reis wel. 🍃

De maand begon zoekend, ontvouwde zich stap voor stap. Nadat er de hele zomer een zekere zwaarte met me mee had gereisd, schakelde ik wat hulp in. Gesprekken met wijze mensen deden kwartjes vallen. Een viering in de Dominicus gaf het laatste zetje. De zwaarte gaf zich prijs en loste op in wie ik ben.

Precies toen ik het leven weer nieuwsgierig tegemoet trad, stapte ik een nieuw levensjaar in. Drieëndertig. Ik vierde feest, op een manier die nu goed voelde: met een heel klein kringetje lievelingsmensen bij de koffieschenkerij van een klooster. Zon, taart, een middagmeditatie in een kapel, open harten – het was een heerlijke dag. Het maakte me dankbaar.

Ik broedde op nieuw werk, een nieuwe collectie kaarten. Eerlijk is eerlijk: het is alsof ik elk jaar opnieuw het wiel uit moet vinden, het went nooit. Ik weet nog steeds niet wat het wordt, dus ik ga nog even dapper voort.

En als een soort impulsieve tegenhanger begon ik met online meditaties. Elke zondagavond, twintig minuten ademruimte, open voor iedereen. Ik deed het nog niet eerder zo, en toch voelt het vanzelfsprekend. En ook lekker: ik mag iets geven dat geen eindproduct is. Ruimte, zachtheid, tijd. Het doet mij ook goed. (En wees welkom, als je zin hebt :-))

Dag augustus. Maand van flierefluiten. Een nieuwe lievelingskortebroek vinden in de kringloop. Me vervelen. Heel veel zon. Neptattoos op mijn benen tekenen. Leren hoepelen. En stemmingswisselingen van hier tot aan Frankrijk.

Er was veel fijns en toch vond ik het ook best een ingewikkelde maand. Ik stoeide met ik weet niet wat. Ik miste mijn ritme, mijn structuur, mijn sociale bedding. Het kostte soms moeite om goed voor mezelf te blijven zorgen.

En ja, er waren ook fijne momenten. Dingen die me uit mijn getob trokken of het even op pauze zetten. Er was inspiratie in mooie dingen, musea, kerken, kapellen. Graceland Festival was bijzonder. Ik ontmoette er veel leuke mensen en verkocht er zoveel kaarten dat ik er zelf ook een beetje beduusd van was. En na Graceland startte het gewone leven weer, wat een opluchting :) Hup op de fiets naar kantoor, die simpele dagelijkse dingen doen me goed.

Hee juni, wat was je vol en veel. Aan en gaan.

Een drukke maand was het, altijd wat te doen, waarvan er weinig op de automatische piloot kon. Zijprojecten leken wel werk, en mijn werk veranderde daardoor soms even in een zijproject. Ach, zo gaat het soms.

Mijn opleiding kwam tot een einde. Na drie rijke, intensieve jaren was de cirkel rond. Wat een cadeau. Ook de afsluitende dagen maakten weer diepe indruk. Ik ben een dankbaar mens.

Juni was een maand van Maken. Ja, dat mag wel met een hoofdletter, vind ik. Voor de opleiding waren er een paar creatieve opdrachten die me dwongen om te Maken onder tijdsdruk, maar wel vanuit mijn diepste binnenste. En hoewel dat soort processen soms heel soepel kunnen gaan, was dat dit keer niet het geval. Ik voelde vooral wat ik níet wilde maken. Alsof ik eerst een weg moest banen door alle Nee’s, voordat ik bij de Ja uit kon komen. Het was leerzaam en boeiend om dat te doen, om niet toch iets te forceren of af te raffelen. En uiteindelijk kwam de Ja. Misschien ken je dat gevoel: dat je iets maakt dat er nog niet was, maar toch voelt alsof het altijd al bij je hoorde. De mix van opluchting en opwinding die het geeft.

De oogst was een liedje, een linosnede en -print, een boekje met teksten en een luistervariant daarvan. Het was voor het eerst dat ik eigen woorden en muziek opnam met mijn stem. Als ik aan juni denk, denk ik vooral ook aan hoe blij dat me maakte. Het smaakt naar meer.