Wat is wijsheid?
vroeg iemand in mijn droom.
ik probeerde te zeggen
dat wijsheid over allebei gaat
over uitersten omarmen
over elke keer opnieuw
tot de ontdekking komen
dat het allebei waar is:
de magie
en het geploeter
het een niet waarder dan het ander
dat de weg je gewezen wordt
en dat je het zelf uit moet zoeken
dat hoop overal is
en je met lege handen staat
Dag juli. Het was een volle en vervullende maand. Een maand met veel treinreisjes om mensen en plekken te bezoeken. Elke week wel een keer, soms vaker.
Het was een maand vol voeding. Voedsel voor mijn ziel, avonturen voor mijn hart, ruimte voor mijn lijf. Alles deed mee. Zoals tijdens die coachingsessie, die geen vezel van mij onberoerd liet. En die ochtend waarin de stap buiten mijn comfortzone toch weer de moeite waard bleek. En dan ook nog een fijne ontmoeting, halverwege de maand. Ik gloeide er nog een poos van na. Ervaringen om te koesteren.
En er was werk. Veel werk. Nooit te veel, maar altijd genoeg. Ik mocht de muren van een therapiepraktijk in Groningen voorzien van mijn prints, hoe tof. :-) En er waren opdrachten, de ene na de andere, soms tegelijk. Het deed me goed. Het zette me tussen alle belevenissen door met twee voeten op de grond. Hup Nina, niet alleen maar zweven.
lees verder →
Ha juni. Je was niet saai. Een maand van het volle leven. Alles voluit. Genieten van de zomer, hoe vanzelfsprekend sommige dingen dan kunnen voelen. Alles in bloei, soms weken geen wolkje aan de lucht.
De zomer in mijn cyclus en de zomer buiten vielen precies samen met activiteiten die mijn hart sneller deden kloppen, dus het was driedubbel feest. Hallo zelfvertrouwen. Ik gaf me eraan over en genoot tot in mijn tenen. Een week lang voelde ik me zo springlevend dat het leek alsof ik te veel koffie had gehad, dus ik hield het bij decaf. Met mijn tuinbroek en gele sandalen aan kon het leven niet veel beter.
De andere kant was er ook. Die kwam daarna, later in de maand. Het werd rommeliger. In alle uitbundigheid was ik vergeten dat geploeter er soms ook bij hoort. Opnieuw de grond onder mijn voeten zoeken. De weg kwijtraken in mijn binnenwereld. Gevloerd worden tijdens een opleidingsweekend, veel tranen. Spanning die eruit wil. Hoi, dit ben ik ook.
lees verder →
Hé mei. Wat was je beweeglijk, stromend, vrij. Dagen vol leven.
Het was een maand van meestromen.
Soms een paar dagen op volle kracht, niet te veel nadenken, gewoon de trein in stappen en plekken ontdekken, verhalen horen, mensen ontmoeten, met elke vezel van mijn lijf meedoen.
En dan weer de rust in. De tuin in. Of binnen met de gordijnen dicht, wanneer de hoofdpijn me eraan herinnerde dat niet altijd alles kan. Soit.
Ik nam mezelf een dagje mee naar Nijmegen. Fijn was dat. De volgende dag naar Amsterdam, een kerkdienst en een boekpresentatie. Op de terugweg langs bij een vriendin. Ach, sommige dingen kosten niet alleen energie, maar geven het ook.
En er was weer een opleidingsweekend. Uitbundige dagen vol kwetsbaarheid. Lachen tot je huilt, huilen tot je lacht. Het is een opleiding die ervaren als belangrijkste leermethode heeft en dat is zowel intensief als ontzettend mooi en leerzaam.
lees verder →Dag april. Het begin van de maand zoefde voorbij, vol hoogtepunten en levendigheid. De tweede helft van de maand was trager, soms zoekend.
Begin april kwam er een cirkeltje rond doordat ik iets nieuws deed in mijn oude kerk. Bijzonder wel, zo aan het einde van de weg die ik met deze kerk mocht gaan. En ondertussen raak ik steeds meer thuis in een kerk in Amsterdam, hoe ver van huis die ook is. Wat een ontdekkingsreis, alles zo dicht bij mijn hart, rakend.
Het was een maand waarin ik helemaal opbloeide toen we een nachtje in een hotel logeerden dat vroeger een klooster was. Het was er fijn, de mensen waren vriendelijk, de gebouwen vol historie. Ik houd van die plekken die bezinning ademen, aandacht voor alles wat ons te boven gaat. Ik genoot met volle teugen.
lees verder →En hoe het dan toch ook ineens
als een lichtglimp bij donkere hemel
weer terug kan zijn:
Het vertrouwen, de moed, plezier.
De hele dag al kwijt
ik wanhopig op zoek
elk laatje in mijn achterhoofd uitkammend
het spoor terugvolgend naar waar ik het voor het laatst voelde
de broodkruimels die ik eerder achterliet, verdwalend
met grote moeite de ene voor de andere
op de tast –
Het volgende moment
wordt me een liedje voorgeshuffeld
dat argeloos de last van mijn schouders laat vallen
zonder uitleg mijn hart teruggeeft
Ik snap er niks van
blijkbaar hoeft dat niet
ik dans weer.
Ja, het leven is een soort je laten vallen.
Eng en groots. Het erop wagen, de gok nemen.
En als je ergens nog vasthoudt, dan hang je. Dan blijf je hangen in wantrouwen, in verzet. Dat moment voor de overgave is het moeilijkst. Hoe langer je het volhoudt, des te zwaarder het wordt.
Het punt is dit:
Je móet je overgeven, loslaten, wil je ervaren dat je opgevangen, gedragen wordt.
Zonder de overgave ga je het niet weten.
Je moet de gok wagen.
Anders raak je verkrampt.
En tegelijkertijd:
Dat je opgevangen wordt wil niet zeggen dat je niet gewond zult raken.
Je raakt gewond, hoe dan ook.
En toch zul je ook daarin leven kunnen vinden dat de moeite waard is.
Toch zal het de moeite waard zijn.
Laat los.