Hallo nieuwe morgen
nog maar net wakker
ik nestel me zachtjes in de dag
Nog voor ik de gordijnen opendeed
scheen de zon er al doorheen
een warm welkom
dankje dag
Ik voel de nacht nog:
Ik moest weer eens een podium op
– bij mij is het nooit examenvrees,
nooit huiswerk niet af of te laat op school
nee – altijd iets met een microfoon
voor de mensen mijn stem laten horen
Hee april. Een maand met veel zonnestralen en minstens zoveel regenbuien. En het leven slingerde er lekker tussendoor.
April bracht fijne boeken. Ik noem ze even, want het zijn allemaal aanraders. Hine bijvoorbeeld, een ontroerend mooi en waar sprookje. En ik herontdekte Francine Oomen: eerst genoot ik van de speelse wijsheid van Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel? en daarna van haar graphic novel Hoe overleven we?. Ik houd van boeken die donker en licht tegelijk zijn.
Daarnaast las ik nog Jouw ziel wil zingen, over hoe wezenlijk zingen is. Een feest van herkenning, precies waar mijn liefde voor persoonlijke ontwikkeling en die voor zang elkaar raken. Ik gaf me meteen op voor een workshop stembevrijding.
Halverwege de maand waren er weer opleidingsdagen. Het went eigenlijk nooit, hoe indrukwekkend en vol uitersten die dagen vaak zijn. Ik gloeide nog een week na. Van de drie jaar opleiding was dit het een-na-laatste blok en mijn dankbaarheid wordt alleen maar groter. Ik vind het een groot cadeau om het leven zo te mogen verkennen.
lees verder →Dag lieve maart. Je schuurde soms nogal, maar je bleek het beste met me voor te hebben. Jeetje, wat leerde je me veel.
Het was een maand waarin ik weer even ervoer hoe die innerlijke processen gaan. O ja, zo dus: eerst dikke shit en uiteindelijk helend :-)
lees verder →
Hé februari.
Het was zo’n maand van beginnen. Ik voegde het woord toe aan mijn stenenverzameling.
Na alle open ruimte van januari kwamen er dingen op gang en in vorm. Zoals die krokussen op het pleintje bij mijn kantoor. Eerst nog onzichtbaar, toen wat schoorvoetend, en toen ineens een veld vol. Gewoon vanzelf. Ik genoot ervan.
Langzaam maar zeker druppelden er opdrachten binnen. Hoi werk. Hoi nieuwe dingen opstarten.
En tegelijk was mijn agenda rustig genoeg om vertrouwd te raken met een nieuw ritme. Elke ochtend mediteren en driemaal per week een rondje rennen. Niks groots, maar het werkt. Ik denk omdat het twee uitersten zijn: rust, actie, rust, actie. Door ze allebei een vaste plek in mijn dagen te geven, schiet ik niet zo snel uit.
lees verder →
En dat was januari.
De dagen werden langer, het licht nam toe. En zo voelde het ook. Alsof ik een nieuwe ruimte betrad, die lichter en opener was. Helderder ook. De zon scheen vaak en vol.
En tegelijk was het allemaal ook nog zo zoekend, zo open. Niks liet zich vangen of vastzetten.
Er was een retraite. Vier dagen met de groep van mijn opleiding de stilte in. Jeetje wat een cadeau. Alles werd zacht en stil. Als er niets meer is, wat is er dan? Het antwoord was lichter dan ik had voorzien. Nieuwe ruimte.
En er reisde zachtjes een vraag me met mee. Het was fijn om er licht op te laten schijnen en tegelijk het antwoord open te laten.
En ook in mijn agenda was er nieuwe ruimte. Ik had al een poosje niet vooruitgebladerd (oeps), dus ik moest ineens even schakelen. Lichte paniek. Hoe werkt dat ook alweer, zoveel tijd? Wat staat me te doen? Hoe voorkom ik onderprikkeling? Want mijn ziel kan goed fladderen, maar mijn dagelijkse ik behoeft ritme, zachte kaders, genoeg beweging en een beetje uitdaging. De paniek klaarde op en ik brouwde een nieuw ritme voor mijn dagen. Meer rennen en mediteren, de kantoordagen iets minder lang. Fijn wel. Ja, de jas van mijn dagen past me weer.
lees verder →
Dag december. Wat was je lekker vol dit keer. Vol en soms intens en de contrasten groot.
In de wereld was er zoveel lelijks. Het hield me best bezig. En tegelijkertijd was er in mijn eigen kleine leven eigenlijk vooral heel veel moois. Niet te tellen eigenlijk.
Mijn weekenden vulden zich met lieve mensen, feestjes, en ook vaak bezoekjes aan de Dominicus. Bijna elke zaterdag en zondag zat ik met een dankbaar hart in de trein. Want die reed toch wel en nou ja, laten we zeggen dat dat weekendabonnement mijn beste aankoop van het jaar was.
Na elk weekend hield ik een kalmaandag om bij te komen. En soms later in de week nog maar eentje. :-)
lees verder →soms is zelfs koffie zonder cafeine al genoeg
om me op die plek binnenin te krijgen
waar het tovert
die plek waar vormen versmelten met kleuren
in één gloed met gevoel
gevoel dat bruist in mijn buik
tintelt in mijn toppen
een windstille plek temidden van gedachten
ik neem nog een slok
de warmte sijpelt door een woord dat ik nog niet kende
maar net geleerd heb
nadir
nieuwe luiken gaan open
van iets zonder einde
van het feit dat er altijd
altijd
iets te ontdekken is wat ik nog niet wist
er is altijd meer dan ik weet
achter elke muur een ruimte
waarvan ik het bestaan nooit had beseft
hoopvol vind ik dat
hier zit ik
omhuld door de zachte ribstof van mijn kleren
met een ruimtevaart in mijn binnenste
blijkbaar is er niet veel nodig
om door werelden te reizen
een veilige plek om te landen
en een slok koffie
meer niet