Hee juni, wat was je vol en veel. Aan en gaan.
Een drukke maand was het, altijd wat te doen, waarvan er weinig op de automatische piloot kon. Zijprojecten leken wel werk, en mijn werk veranderde daardoor soms even in een zijproject. Ach, zo gaat het soms.
Mijn opleiding kwam tot een einde. Na drie rijke, intensieve jaren was de cirkel rond. Wat een cadeau. Ook de afsluitende dagen maakten weer diepe indruk. Ik ben een dankbaar mens.
Juni was een maand van Maken. Ja, dat mag wel met een hoofdletter, vind ik. Voor de opleiding waren er een paar creatieve opdrachten die me dwongen om te Maken onder tijdsdruk, maar wel vanuit mijn diepste binnenste. En hoewel dat soort processen soms heel soepel kunnen gaan, was dat dit keer niet het geval. Ik voelde vooral wat ik níet wilde maken. Alsof ik eerst een weg moest banen door alle Nee’s, voordat ik bij de Ja uit kon komen. Het was leerzaam en boeiend om dat te doen, om niet toch iets te forceren of af te raffelen. En uiteindelijk kwam de Ja. Misschien ken je dat gevoel: dat je iets maakt dat er nog niet was, maar toch voelt alsof het altijd al bij je hoorde. De mix van opluchting en opwinding die het geeft.
De oogst was een liedje, een linosnede en -print, een boekje met teksten en een luistervariant daarvan. Het was voor het eerst dat ik eigen woorden en muziek opnam met mijn stem. Als ik aan juni denk, denk ik vooral ook aan hoe blij dat me maakte. Het smaakt naar meer.
lees verder →
