Op instagram volg ik iemand die elke dag gaat zwemmen. Of nou ja, aanvankelijk elke week. Maar sinds corona elke dag. Al meer dan een maand! En elke ochtend deelt ze een fotootje van de zee en vertelt ze er iets over. Of de zee rustig was of wild, of het koud was, druk, zonnig, et cetera. Vanochtend deelde ze dit:

“Suddenly I didn’t want to count anymore. Makes it feel too much like a temporary project – but it’s not. This is what life is, right now. Not something to ‘just get through’. The day of work is looming but the morning was beautiful – a solo swim (but so many familiar faces on the way), a lovely quiet beach, buying bread, fruit and coffee on my way back.”

Haar woorden deden me iets. Vooral dat ene zinnetje: This is wat life is, right now.

Want het is zo duidelijk dat er iets bijzonders gaande is. We hebben het over coronatijden, het coronatijdperk, de pandemie, de crisistijd, de tijd van social distancing, het quarantainetijdperk, et cetera. We vragen ons af wanneer het leven weer normaal gaat zijn, of anders in ieder geval wanneer het nieuwe normaal zal aanbreken. Ons leven staat in een ander licht.