Laat me nog iets schrijven over mei. Het was een volle, ietwat wilde maand. Een beetje zoals de blauwe regen bij ons in de tuin: onstuimig neemt ‘ie de hele pergola in, met uitlopers naar alle kanten. De bloemen vormden deze maand een zee van blauwe regen op de grond.
Mijn agenda zat ongeveer zo vol als die pergola, maar dan gevuld met opdrachtwerk. Voor het eerst dit jaar zat ik er weer tot over mijn oren in. Een logovoorstel naar de ene klant, een proefdruk bestellen voor de volgende, een koffiedate over een samenwerking, een zoomafspraak voor iets anders, et cetera. Ik kon me er vrij makkelijk aan overgeven, de werkdagen vlogen voorbij.
Uitlopers waren er ook, naar vrijwel alle richtingen. Ik reisde naar Amsterdam, Utrecht, Deventer, Amersfoort, Zeeland, Limburg, Nijmegen, Groningen. Lieve mensen, mooie plekken, fijne ontmoetingen. In Limburg verbleven Floris en ik een heel weekend, o.a. om mijn verkooppunten daar eens te bezoeken. Dat was leuk. :-)
Mei was ook een maand waarin ik me zorgen maakte over de wereld. Nog meer dan eerst. Wat er in Gaza gebeurt en hoe de Nederlandse overheid daaraan bijdraagt, vind ik niet te verteren. Het druist in tegen alles waar ik voor sta. En ook de berichten van Faber en Wilders over vluchtelingen maakten me boos. Dat gedoe over een uitje naar de Efteling.. we waren zelf net terug uit Disneyland en gingen een dagje naar Walibi. Juist daarom stak het me extra. Hoe kan er zo onmenselijk gesproken worden over mensen als jij en ik? Het hield me bezig en wakkerde iets in me aan. Ik was blij met de acties van Because We Carry, de posters van Peace Now, de rode-lijndemonstratie en al die andere tegengeluiden. En ondertussen zoek ik verder naar mijn eigen stem hierin.
Ja, het was mei. De zoommeditaties kregen een nieuwe impuls. Op zomaar een zondagmiddag zat ik met mijn handen in het haar over de meditatie van die avond. Ineens wist ik niet meer zo goed waarom ik het deed, wat ik er nou zo fijn aan vond en of het nog de moeite waard was. Ik vroeg me af of ik er niet beter mee kon stoppen. Maar die avond was het ineens best wel fijn. Ik genoot ervan. Ineens voelde ik het weer. De volgende dag maakte ik in een opwelling een plaatje voor instagram. Hup, in het licht ermee. Meteen ook maar even een kleine enquête om wat feedback van deelnemers te kunnen krijgen. Wat een feest om te lezen, het gaf de bevestiging die ik nodig had. Mijn onrust verdween, de zin kwam terug.
En dan nog even over mijn werkruimte: die kreeg een kleine upgrade, een zithoekje! Daar droomde ik al maanden van (sinds mijn lieve medehuurder eruit ging en de toko ineens van mij alleen werd) en nu kwam ik in de kringloop de perfecte stoeltjes tegen. Fijne poster aan de muur, plantje erbij, blij mee. Nu kan ik nóg beter bezoek ontvangen. :-)
En zo ga ik juni in. Makend, struikelend, voelend, vertrouwend, proberend. Ik wens ons een maand met speelsheid en daadkracht. En vrede.
PS Heb je Krekel van Annet Schaap al gelezen? Want dat wil je. Om je hart zacht en de moed erin te houden. <3