
Ik kijk nooit naar het nieuws. De site van NOS vermijd ik. Ik word er verdrietig van. Ik weet dat ik mijn ogen niet moet sluiten voor al die nare dingen in de wereld, dat ze er niet minder van worden. Maar het is te veel. Één slechtnieuwsbericht kan ik aan. Maar drie onder elkaar. En dan nog zeven. En het volgende uur weer. Het is teveel. Het verlamt me, maakt me niet meer stil maar hard. Ik doe mijn hart op slot en klik het weg. Het gaat niet.
En dan nu dit. Ik volg het nieuws niet, maar hoor het wel. Een meisje, zo oud als ik. Ik ken haar niet. Een ander meisje, dat mijn lievelingsnieuwsbrief schrijft en waar ik laatst nog koffie mee dronk en kletste, schrijft over haar. Dat het vermiste meisje bij haar koffietentje werkte. Cappuccino’s voor haar maakte, niet een keer maar heel vaak. En het komt zo dichtbij. Ik houd van koffietentjes. En elke week zit ik er te werken en bestel ik cappuccino’s bij meisjes van mijn leeftijd. Marlou ook en haar koffietentjesmeisje is nu weg.
lees verder →